Sven Cornelis Maria Heus (31-5-1966 – 10-1-2026)

Dit is geen gewone ode aan iemand die, gelinkt aan muziek, ons is ontvallen: Sven was een jeugdvriend die net als ik heel veel van muziek hield en er min of meer voor leefde.

Ik heb Sven leren kennen in de Prinsenhof in Zaandam, hij liep de hele avond door het publiek en daarbij had hij steevast 2 biertjes in zijn handen. Sven was een hele aardige en zachtaardige jongen, als hij je per ongeluk ondersteboven liep of bier op je morste, bood hij altijd zijn excuses aan en je kon ook nog wat te drinken van hem krijgen.

Op een van de nachten dat wij (Cor en ik, en waarschijnlijk nog wel een paar anderen) in het Prinsenhof waren, waren de spiegels achter de booth beslagen en draaiden de DJ niet al te best. Mooi moment om even een boodschap op die spiegels achter te laten: “SUCKER DJ“…

Sven had de boodschap ook gelezen en moest er hard om lachen, en zo zijn wij bevriend geraakt.

Sinds die tijd zijn we altijd op donderdagavond naar de Prinsenhof gereden nadat we eerst de Amsterdamse binnenstad onveilig hadden gemaakt (gewoon een beetje window-shoppen en bekenden tegenkomen), gingen we bijna elke vrijdagavond naar de Waakzaamheid, zaterdag meestal naar de Prinsenhof of later Metropool, Dam 8 in Zaandam, Escape, Sinners of IT! in Amsterdam.

Sven woonde in Zaandam, maar werkte in Amsterdam en zodoende zagen we elkaar ook doordeweeks nog wel eens, dan kwam hij mij oppikken in zijn BMW met GI-GANTISCHE basbox in zijn achterbank… Even een paar jassen ophalen in Aerdenhout bij Rob Boskamp of gewoon een beetje toeren en muziek luisteren.

Op zijn kamer boven (in zijn ouderlijk huis) stonden zijn draaitafels en platen, waar we altijd mochten draaien. Tot zijn ouders het beneden zat werden en na herhaaldelijk roepen dat het zachter moest, de stoppen eruit gehaald werden.

Later verhuisde zijn bedrijf naar Amsterdam-Sloterdijk en gingen we op vrijdagavond een beetje met computers klooien of muziek luisteren op de bovenverdieping van zijn zaak. Herrie maken tot je erbij neerviel en niemand had er last van. En ook daar kon je doordeweeks gewoon binnen komen vallen, want zijn pa of ma hadden altijd wel tijd voor een bak koffie en een praatje.

Sven was ook een gecompliceerd persoon. Zo kon hij zo maar ineens zeggen dat hij er over 10 minuten aankwam en dan na een uur bellen en zeggen dat ie zich bedacht had en wat anders ging doen. Of was hij even gaan liggen en belde dan om een uur of 12 (of later) dat hij niet kwam. Hij kon als een blad aan een boom zomaar een “Jantje lacht, Jantje huilt” soort van persoon zijn. Dat kwartje viel pas vele jaren later…

Sven heeft het moeilijk gehad: in mijn ogen (en gelukkig kreeg ik bevestiging van zijn tante) leek het alsof Sven het in z’n vaders ogen nooit goed deed, en moest zijn moeder daar dan de lieve vrede tussenin spelen.

Ik weet dat hij het vorig jaar heel moeilijk had, nadat zowel zijn vader als zijn moeder in korte tijd achter elkaar overleden… Hij zocht nog meer zijn heil in drank en soms ook drugs, terwijl de medicijnen die hij nodig had niet te combineren waren hiermee.

Achteraf gezien leek het wel of hij eind vorig jaar een soort van afscheidstoer heeft gedaan: hij zocht weer contact met zijn neef en nicht, waarmee hij in het begin van zijn leven heel veel tijd doorbracht, en heeft hele lange gesprekken met ze gevoerd. Hetzelfde deed hij met zijn half-zus: hij bleef zelfs tussen kerst en nieuwjaar bij haar.

Sven besloot op zaterdag 10 januari 2026 om een eind aan zijn ellende te maken, door zich te verhangen.

Op zijn afscheidsbijeenkomst op vrijdag 16 januari jl. heb ik er geen traan om gelaten, omdat dat niet het afscheid was dat ik Sven toebedacht zou hebben. Sven was namelijk helemaal niet van hele nummers luisteren, hij luisterde korte stukjes en dan weer door!

Ik vond het een eer om je mijn vriend te mogen noemen en heb genoten van de vele uren die we samen hebben doorgebracht… Ik hoop dat je je rust hebt gevonden.